Niet online op een Chinees netwerk. Google sloot zijn vertaaldienst op het vasteland in 2022 en de firewall blokkeert de servers. Op hotelwifi of met een Chinese simkaart kan de app ze niet bereiken. Er zijn twee uitzonderingen: het offlinepakket, als je dat voor vertrek downloadt, en roaming, waarbij je verkeer via een netwerk buiten het vasteland loopt.
Download voor vertrek Chinees (vereenvoudigd) in de Translate-app. Daarmee werken getypte tekst en cameravertaling zonder verbinding. Googles eigen hulppagina's bevestigen dat de camera offline werkt voor gedownloade talen.
Voor een reis door China bouw je een nieuwe digitale identiteit op. Eten bestellen, navigeren, vervoer en betalen zonder contant geld vereisen een andere verzameling apps.
Daarmee deel je ook veel persoonsgegevens met Chinese technologiebedrijven, zonder goed zicht op wat ermee gebeurt.
Iedereen zoekt eerst de taalinstelling. Het eerste gevoel is dat die toch ergens moet zitten. Je kunt er een behoorlijk irritante twintig minuten mee verliezen voordat je accepteert dat hij er niet is. Taobao is Chinees, alleen Chinees.
De verwarring is begrijpelijk. AliExpress is ook van Alibaba en werkt in het Engels. Maar AliExpress is een andere winkel met andere verkopers, andere prijzen en een ander publiek. Het is geen Taobao met vertaalde knoppen.
Je gaat zitten, kijkt rond naar een menukaart en vindt er geen. Er ligt alleen een gelamineerd vierkantje met een QR-code. Dat is het hele bestelsysteem. De bediening negeert je niet; dit deel loopt gewoon niet via hen.
Gebruik WeChat of Alipay, niet je telefooncamera. De camera opent meestal een browserpagina die half werkt en dan vastloopt. Je hebt het miniprogramma nodig: een app binnen een andere app, zonder enige taalinstelling.
Jarenlang was het eerlijke antwoord op de vraag of je als bezoeker makkelijk kon betalen in China: nauwelijks, neem contant geld mee en hoop er het beste van. Dat is veranderd, maar zo recent dat veel adviezen op internet nog achterlopen.
Alipay en WeChat Pay accepteren nu de belangrijkste buitenlandse kaarten. Omdat vrijwel het hele land via die twee apps betaalt, maakt dat een enorm verschil voor bezoekers.
Dit is een dure fout die voortdurend wordt gemaakt. Je boekt een trein uit Beijing en gaat naar station Beijing. Je trein vertrekt alleen uit Beijing Zuid, een heel ander gebouw aan de andere kant van een enorme stad. Nu zit je in een taxi en zie je de meter oplopen terwijl de vertrektijd nadert.
Chinese steden hebben niet één station met verschillende ingangen. Ze hebben meerdere stations met namen als Noord, Zuid, Oost en West. Die windrichting is geen versiering. Lees de stationsnaam op je ticket en controleer hem op de ochtend zelf opnieuw.
Dit kan je avond behoorlijk verpesten. Je komt aan, geeft je paspoort en de medewerker achter de balie kijkt verontschuldigend en zegt nee. Niet onvriendelijk, maar er valt ook niets te onderhandelen. Het hotel kan je niet inchecken.
Het ligt niet aan jou. Hotels moeten iedere gast bij de politie registreren. Veel kleinere of oudere hotels zijn niet ingericht op het registreren van een buitenlands paspoort. Daarom ontvangen ze geen buitenlandse gasten. Je boeking via een website die dat niet wist, wordt dan jouw probleem.
Elke buitenlandse bezoeker in China moet geregistreerd zijn op het adres waar die overnacht. Dat klinkt spannender dan het is. De meeste mensen doen het zonder het te weten: je paspoort afgeven bij de hotelbalie is onderdeel van de registratie.
Ze fotograferen je paspoort, dienen de gegevens in en jij gaat naar boven. Daarom zal een hotel dat geen buitenlandse gasten kan registreren je ook niet inchecken. Het doet niet moeilijk; het kan de stap die je verblijf legaal maakt niet uitvoeren.
Mensen verwachten bij aankomst dat het internet traag is of niet werkt. Geen van beide klopt. Het is razendsnel, uitstekend aangelegd en vol diensten die je nooit hebt gebruikt. Tegelijk ontbreken er zomaar allerlei dingen die jij ieder uur gedachteloos opent.
Heel Google: Gmail, Maps, Drive en de onlinefuncties van Translate. Ook Instagram, Facebook, X en WhatsApp.
Chinese kaartapps horen bij de beste ter wereld. Dat verrast mensen die op een compromis rekenen. Ze combineren metro, bus, lopen en taxi in één overzicht, kennen winkelcentra vanbinnen en weten welke stationsuitgang je moet hebben. De kwaliteit is het probleem niet. Ze zijn Chinees, en de app die je altijd gebruikte laadt niet.
Amap of Baidu Maps. Beide zijn uitstekend. Apple Maps werkt met lokale gegevens onder licentie en is een redelijke Engelstalige uitwijkmogelijkheid, al bevat het minder informatie over openbaar vervoer.
Geen kaartautomaat, geen pas, geen rij. Je houdt je telefoon voor een scanner en het poortje gaat open. Als het werkt, is het geweldig openbaar vervoer. Als het niet werkt, sta je voor een hek met een groeiende rij achter je en geen idee wat er mis is.
Alipay heeft een vervoerscode die in veel steden werkt. De meeste steden hebben ook een eigen metroapp met een eigen code. Werken ze allebei, kies dan zelf. Werkt alleen de stadsapp, dan wordt de Alipay-code zonder uitleg geweigerd.
Chinese ziekenhuizen zijn snel, deskundig en naar westerse maatstaven goedkoop. Bijna alle problemen van bezoekers zijn praktisch: de volgorde niet kennen en aannemen dat het werkt zoals thuis.
Je schrijft je niet in bij een lokale praktijk en hebt geen vaste arts die je kent. Voor gewone klachten ga je naar de polikliniek van een ziekenhuis, kies je zelf de juiste specialisatie en maak je een afspraak.
Het landschap is net zo mooi als op de foto's. Wat je daar niet ziet: het zijn beheerde gebieden met bezoekerslimieten, kaartverkoop en interne busnetwerken. In augustus zonder reservering bij een beroemde berg aankomen kan betekenen dat je hem vanaf de parkeerplaats bekijkt.
De meeste grote natuur- en toeristengebieden vereisen een reservering voor een bepaalde datum, via een miniprogramma of hun eigen app. Populaire plekken zijn in de zomer en rond feestdagen al dagen van tevoren uitverkocht.
Twee dingen die tegenstrijdig lijken: een Chinese naam is nergens verplicht, en de meeste mensen die langer dan een paar weken blijven, nemen er uiteindelijk een. Gewoon omdat het dagelijks leven er merkbaar makkelijker van wordt.
Alles wat aan je identiteitsbewijs is gekoppeld, moet exact de naam uit je paspoort dragen. Visums, vluchten, treintickets, bankcontroles en politieregistratie. Een Chinese naam heeft daar geen enkele status. Hem gebruiken levert problemen op in plaats van ze op te lossen.
Begrijp dit vroeg: WeChat is niet een berichtenapp die mensen er ook nog bij gebruiken. Het is de basis van het sociale leven. Zit je er niet op, dan loop je niet een beetje achter; je hoort er niets van.
Na een eerste gesprek scan je elkaars QR-code, van telefoon naar telefoon. Twee seconden, niets typen, en het vervangt zowel nummer als e-mailadres. Zoek vooraf uit waar je eigen code staat. Dat voorkomt onhandig gezoek wanneer iemand erom vraagt.
Een auto bestellen doe je met DiDi. Er rijden ook gewone taxi's, maar die kosten meer moeite. Hardop uitleggen waar je heen wilt aan iemand met wie je geen taal deelt, is minder prettig dan je bestemming intypen.
Voor de aanmelding heb je een sms-code nodig. De uitgang van de luchthaven om middernacht is een beroerde plek om daarachter te komen. Voeg meteen een betaalkaart toe. Het kaartformulier is, hoe kan het ook anders, een van de schermen die in het Chinees blijven.
Dit is de fout waardoor je reisplan bij de autoverhuurbalie strandt. Het Chinese vasteland erkent het internationale rijbewijs niet. Er is geen sprake van een voorkeur voor iets anders. China is geen partij bij het verdrag waarop het document berust en erkent het dus niet.
Het papier dat je thuis speciaal voor deze reis hebt geregeld, heeft aan de balie geen waarde. De medewerker die je dat vertelt, heeft dat gesprek al honderd keer gevoerd.